Dla tych z was, którzy znają Górala nie obce są zapewne jego opisy z gadu-gadu. Bywają one różne: czasami są pesymistyczne, czasami optymistyczne, a czasami nie wiadomo o co chodzi. Niemniej charakteryzują się one tym, że prawie zawsze mają błędną składnię. Ale jak się okazało tylko na pozór. Otóż jako wielki badacz psychiki Górala, po długiej analizie jego opisów stwierdziłem, że ma on talent poetycki. Razem z innym wielkim badaczem tak zwanej “myśli góralowej”, i zarazem moim przyjacielem Mańkiem, postanowiliśmy pozbierać te pojedyncze, na pierwszy rzut oka bezsensowne hasła i ułożyć je chronologicznie w pewnego rodzaju całości, którym bardzo blisko do poezji. A oto pierwszy wiersz Górala ( tytuł nadałem sam):
To wnętrze moje jest
ludzie są dobrzy, nie są źli.
a ja nie jestem poważnym człowiekem
nie sądzę.
to zabija mnie od środka, gasi dumę, że jestem człowiekiem…
i się było kurwa zjebało
zajebiste koncepcje przychodzi do głowy same z siebie.
czasem jedno ziarnko potrafi zepsuć symetrię kawowego kopczyka
ja kocham ludzi.
tragedia: zakochać się w ślicznej twarzy, ożenić z całą kobietą.
kurwa… czemu ja taki pojebany jestem !
kurwa
